دانشنامه مانی فام : پابلو پیکاسو

پابلو پیکاسو ( نقاش، پیکره ساز، طراح، چاپگر، و سفالگر اسپانیایی،1881-1973 ).به دلیل جستجوگری، نوآوری، پرکاری، و اثرگذاری بر معاصران مهمترین هنرمند سده ی بیستم به شمار می آید. فرزند یک معلم طراحی بود. اصول هنر آکادمیک را زیر نظر پدر و در آکادمی بارسلون به سرعت فرا گرفت. از همان دوران نوجوانی استعداد شگرف خود را در طراحی و نقاشی نشان داد. نخستین بار آثارش را در شانزده سالگی به نمایش گذاشت(1897).

شور نوجویی او را به پاریس کشانید، و مدتی را به تناوب در پاریس و بارسلون گذرانید (1904-1900).پس از آن تا پایان زندگانی در فرانسه اقامت گزید.در پاریس با روشنفکران پیشتازی چون آپلینر، ژاکب و گرترود استین آشنا شد، و از دستاوردهای هنرمندان برجسته ی آخر قرن بهره گرفت و در ابتدا به سیاق تولوز- لترک صحنه های زندگی پاریسی را به تصویر کشید.

در دوره های "آبیفام" و "گلفام" (1906-1901) استقلال هنریش را بروز داد. سپس تحولی دورانساز در هنر او با پرده ی دوشیزگان آوینیون (1907) آغاز شد، و در تجربه های کوبیسم ادامه یافت(1914-1907). (براک، در این تجربه ها پا به پای او حرکت کرد) چندی بعد به رم رفت (1917)، و با گروه باله ی دیاگلیف به همکاری پرداخت.

 در همین سالها آثاری کلاسیک گرایانه به موازات آثار کوبیست آفرید. بدون آنکه بیانیه سوررئالیستها را امضا کند در نخستین نمایشگاه آنان شرکت کرد (1925). اوضاع بحرانی اروپا، جنگ داخلی اسپانیا و اشغال فرانسه توسط آلمانی ها، بر موضوع و محتوای هنر او اثری عمیق گذاشتند و عناصر اساطیری و نمادین در آثارش رخ نمودند (پرده ی گرنیکا -1937، نمونه شاخص هنر تمثیلی او در این دوره است). به عضویت حزب کمونیست فرانسه درآمد(1944).سپس پاریس را ترک کرد(1946) و به ترتیب در آنتیب ، والریس و وونارگ [فرانسه] اقامت گزید.